ความคิดไม่ใช่ทุกข์

ถ้วยชาของท่านล้นแล้ว...เทน้ำออกเสียบ้าง

อาจารย์เซนผู้รอบรู้ท่านหนึ่ง เลื่องลือในความเป็นปราชญ์เซนไปทั่วหมู่บ้าน ชาวบ้านใครมาขอให้สอน ท่านก็เปิดใจสอนเต็มที่เพื่อให้บรรลุถึงความหมายของเซนอย่างทะลุปรุโปร่ง

วันหนึ่ง คนใหญ่โตคนหนึ่งประจำหมู่บ้าน มาหาอาจารย์เซนท่านนี้ ขอให้ท่านสอนวิชาเซนดั่งที่ท่านอาจารย์ได้สอนสั่งคนทั้งหลาย

อาจารย์บอกให้นั่งลง และให้ศิษย์เอาชามาให้ผู้มาเยือน

เมื่อนั่งลงแล้ว อาจารย์ก็เทชาจากกาไปที่ถ้วยของผู้มาเยือน เทจนล้นถ้วยชา ล้นแล้ว ล้นอีก

อาคันตุกะตะโกนด้วยเสียงอันดังว่า "อาจารย์ครับ ชาล้นถ้วยหมดแล้วครับ"

อาจารย์ยิ้ม หันมาบอกว่า "ท่านเหมือนถ้วยชาที่ล้นนี่แหละ เติมอะไรเข้าไปไม่ได้แล้ว ท่านต้องกลับไปเทน้ำชาจากถ้วยของท่านก่อน แล้วจึงจะกลับมาให้ข้าพเจ้าเติมน้ำชาเข้าไปได้..."

ความสุขอยู่แค่ปลายจมูก

ผมเชื่อ ความสุขอยู่แค่ปลายจมูก แต่คนไม่น้อยขวนขวายวิ่งไปทั่วโลกเพื่อหามัน
ความสุขชอบแกล้งคนตามล่า
ยิ่งพยายามหามันเท่าใด
เจ้าความสุขตัวนี้ก็ยิ่งหนีไปไกล
เพราะมันน้อยใจง่าย
ก็มันอยู่แค่ปลายจมูก
ไฉนจึงไม่เคยสนใจเลย?

Don't just do something, sit there

Medition is about stopping and being present, that's all.

A good way to stop all the doing is to shift into the "being mode" for a moment. Think of yourself as an eternal witness, as timeless. Just watch this moment, without trying to change it at all. What is happening? What do you feel? What do you see? What do you hear?

The funny thing about stopping is that as soon as you do it, here you are.

Things get simpler.

In some ways, it's as if you died and the world continued on. If you did die, all your responsibilities and obligatons would immediately evaporate.Their residue would somehow get worked out without you. No one else can take over your unique agenda. It would die or peter out without you just as it has for everyone else who has ever died. So you don't need to worry about it in any absolute way.

If this is true, maybe you don't need to make one more phone call right now, even if you think you do.

Maybe you don't need to read something just now, or run one more errand.

By taking a few moments to "die on purpose" to the rush of time while you are still living, you free yourself to have time for the present.

By "dying" now in this way, you actually become more alive now.

This is what stopping can do. There is nothing passive about it.

And when you decide to go, it's a different kind of going because you stopped.

The stopping actually makes the going more vivid, richer, more textured.

It helps keep all the things we worry about and feel inadequate about in perspective. It gives us guidance.

--JON KABAT-Zinn
("Wherever You Go, There You Are")

ที่นี่ไม่มีอะไร

พร้อมมา...พร้อมจาก

สู่ความตายอย่างสงบ

มรณานุสติภาวนาในชีวิตประจำวัน จากหนังสือ "สู่ความตายอย่างสงบ" ของ ชักดุด ตุลกู รินโปเช บอกตอนหนึ่ง...

"เอาละ ฉันกำลังจะหลับ มีสักกี่คนที่ฉันเคยได้ยินว่าพวกเขานอนหลับแล้ว ไม่มีโอกาสได้ตื่นขึ้นมาอีกเลย? เมื่อล้มตัวลงนอน หัวถึงหมอน ฉันอาจไม่มีโอกาสได้ตื่นขึ้นมาอีก ความตายไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้น ก็เพียงแค่เราไม่สามารถจะสูดลมหายใจเข้าไปได้อีกแม้แต่สักเฮิอกหนึ่ง เท่านั้นละ ฉันก็สิ้นใจ มันอาจจะเกิดขึ้นกับฉันขณะหลับคืนนี้เลยก็ได้..."

Life is the longest distance or most roudabout route we can contrive between the two points of birth and death.

Francis Quarles: "He that begins to live, begins to die."